Ekonomia burżuazyjna

Kryzys rozpoczyna się w krajach uprzemysłowionych ingerencja państwa w stosunki gospodarcze. Państwo kapitalistyczne, które w tym okresie chciało już interweniować w stosunki gospodarcze, nie wiedziało jednak, jak do tego przystąpić. Cała ówczesna ekonomia burżuazyjna wychodziła z programowego założenia nieinterweniowania przez państwo i organizacje (np. związki zawodowe) w gospodarkę kraju i broniła zasady swobody działania jednostek gospodarujących. Ekonomia ta, głosząca zasadę nieingerencji państwa w gospodarkę, nie mogła wskazać metod i środków efektywnego oddziaływania państwa na gospodarkę. Pierwsze więc posunięcia państw kapitalistycznych — były to Stany Zjednoczone i Niemcy hitlerowskie — miały charakter w znacznym stopniu empiryczny i nie miały jeszcze teoretycznego uzasadnienia.
Dopiero w połowie lat trzydziestych powstała w ekonomii burżuazyjnej nowa teoria, stworzona przez angielskiego ekonomistę Johna Maynarda Keynesa (1883—1946) 1. Stanął on na stanowisku, że w warunkach gospodarczych współczesnego kapitalizmu interwencjonizm państwowy jest obiektywną koniecznością, i uzasadnił teoretycznie interwencję państwa w dziedzinie stosunków gospodarczych. Do dzisiaj państwa kapitalistyczne w swej interwencyjnej polityce opierają się na rozwiniętych i nieco tylko zmodyfikowanych założeniach teorii Keynesa.