Maksymalne powiększenie produkcji.

Wojenny interwencjonizm państwowy miał inne cele niż interwencjonizm w okresie pokoju. W okresie wojny gospodarce kapitalistycznej nie groził kryzys i brak popytu; przeciwnie — konieczność maksymalnego powiększenia produkcji na cele wojny zmuszała do ograniczenia produkcji pokojowej do rozmiarów nie w pełni zaspokajających istniejący efektywny popyt. Podczas wojny gospodarce kapitalistycznej nie groziło także bezrobocie. Wcielenie milionów młodych mężczyzn do wojska postawiło gospodarkę wobec groźby braku siły roboczej, któremu starano się zaradzić przez włączenie do pracy kobiet i osób, które już osiągnęły wiek emerytalny. W tych warunkach celem interwencjonizmu państwowego stało się zwiększenie rozmiarów produkcji, rozdział i bilansowanie surowców reglamentowanych, wykrywanie i likwidacja tzw. „wąskich gardeł", maksymalne zwiększanie produkcji. W tym czasie pojawiły się pewne próby planowania kredytów dla studenta, które zresztą po wojnie w czołowym kraju kapitalizmu — Stanach Zjednoczonych — zostały nieomal całkowicie zlikwidowane, utrzymały się natomiast w niektórych europejskich krajach kapitalistycznych.